"Drugie imię. Septologia I - II" Jon Fosse

7/10
     Ostatnio mam ochotę na książki noblistów. Ciekawi mnie, co mają w sobie, że ich autorzy otrzymali tę najbardziej prestiżową nagrodę w dziedzinie literatury. Książka Jona Fossea "Drugie imię. Septologia I - II" zdecydowanie ma to coś, co wyróżnia ją z tłumu.
     Malarz Asle namalował obraz. Są to dwie przecinające się linie - fioletową i brązową. Sąsiad i przyjaciel Åsleik jest rybakiem i co roku na święta Bożego Narodzenia obdarowuje siostrę obrazem otrzymanym od Aslego. W mieście mieszka imiennik malarza, alkoholik i właściciel psa. Asle czuje się za niego odpowiedzialny i często go odwiedza. Pewnego razu znajduje go leżącego na chodniku pod warstwą śniegu.
     Na niemal trzystu stronach powieści, akcji jest jak na lekarstwo. Są za to niebywale długie rozmyślania, dzięki którym poznajemy charakter głównego bohatera. Czytamy o jego religijności, niechęci do alkoholu, tęsknocie za zmarłą żoną, młodości i dzieciństwie. Nie sposób nie polubić Aslego.
     "Drugie imię" jest najdziwniejszą pozycją jaką w życiu przeczytałam. Autor nie lubi się z kropkami (w całej powieści nie ma ani jednej), kocha za to przecinki i znaki zapytania. Uwielbie również powtórzenia, które występują nawet kilka razy na jednej stronie. Najważniejsza jest relacja między bohaterami, a nie wartka akcja. Ta książka to strumień, który zmienia się w rzekę i nie ma sposobu na zatrzymanie nurtu.
     Po około pięćdziesięciu stronach, kiedy przyzwyczaiłam się do stylu autora i zaakceptowałam brak kropek (co nie było łatwe), wiedziałam że przeczytam tę septologię do końca. "Drugie imię" to książka wyjątkowa, inna i niebywale wciągająca, choć z pewnością nie dla każdego. Polecam spróbować i nie zniechęcać się trudnym początkiem. Czytajcie!

Wydawnictwo ArtRage
Stron: 296
Tytuł oryginału: Det andre namnet, Septologien I - II

Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

"Lato tajemnic" Tess Gerritsen

Obraz
9/10      Lato to moja ulubiona pora roku, a Tess Gerritsen jest jedną z moich ulubionych pisarek. Jak się czułam czytając jej najnowszą książkę pt. "Lato tajemnic"? Wyjątkowo dobrze... nie mogło być inaczej.      Suzanne z córką Zoe i mężem przyjeżdżają do domu sąsiadującego z Dziewiczym Stawem. Kiedy rodzina jej męża przygotowuje się do ostatniego pożegnania seniora rodu, wydarza się tragedia i nastoletnia Zoe znika bez śladu. Jako że dziewczynka uwielbia pływać istnieje ryzyko, iż utonęła w pobliskim stawie. Ale to tylko jedna z teorii. Rodzina zaginionej wierzy, że  miejscowa policjantka Jo Thibodeau odnajdzie Zoe całą i zdrową. Do poszukiwań włączają się również emerytowani agenci CIA.      "Lato tajemnic" stanowi drugą część cyklu "Klub Martini". Po doskonałym pierwszym tomie pt. "Wybrzeże szpiegów", tym razem również się nie zawiodłam. Dostałam wszystko czego wymagam od dobrego thrillera. Było zaginięcie dziecka (uwiel...
Czytaj więcej

"Połamany celibat" Monika Białkowska

Obraz
7/10      Przejść obojętnie obok książki o księżach? W moim przypadku to mało prawdopodobne. Dlatego "Połamany celibat" Moniki Białkowskiej zagościł na mojej półce, a ja miałam przyjemność zagłębienia się w interesującej lekturze.       Wyobrażam sobie, że bycie księdzem nie jest łatwe. Często zastanawiam się, czy są tacy kapłani, którzy przestrzegają wszystkich zasad narzuconych przez Kościół. Pewnie są, ale to z pewnością wyjątki. Najtrudniej jest przecież żyć w samotności, bez miłości i bliskości ukochanej osoby. A właśnie tego zakazuje celibat. I o tym jest ten reportaż. O potrzebie bycia z drugą osobą i związanymi z tym konsekwencjami.      Autorka zapisała na kartkach swojej książki piętnaście opowieści, których wspólnym mianownikiem jest złamany celibat. O swoim życiu mówią zarówno byli księża, jak i ich byłe lub obecne partnerki. Ukrywanie miłości przed parafianami, decyzje, które należy podjąć, choć wydaje się, że żadna n...
Czytaj więcej

"Proste równoległe" Agata Romaniuk

Obraz
3/10      Książkę Agaty Romaniuk "Proste równoległe" przeczytałam w ramach Dyskusyjnego Klubu Książki. Niestety nie przypadła mi do gustu i znalazłam się w grupie klubowiczek, które tę pozycję mocno skrytykowały. Cóż... bywa i tak.      Wanda i Marta. Dwie kobiety tak różne i równocześnie tak bardzo podobne. Na pewno łączy je miłość do skrzypiec. Ta pierwsza udziela drugiej, dużo młodszej dziewczynce, lekcji gry na tym cudownie brzmiącym instrumencie. Poznajemy historie z ich życia, miłosne wyboje i przede wszystkim emocje targające kobietami postawionymi przed życiowym wyborem. Każda w innej, rządzącej się swoimi prawami epoce. Jest też odwieczne pytanie: czy żeby zrobić światową karierę, trzeba poświęcić wszystko?      Ogromny potencjał, świetny temat mistrzyni i uczennicy (wielokrotnie spotykany w literaturze), a jednak rozczarowanie na całej linii. Powiedzieć, że kompletnie się w opowieści pogubiłam, to jakby nic nie powiedzie...
Czytaj więcej