Zaczytana po uszy

10/10      Ogromna ilość zachwytów nad powieścią "Światłoczułość" spowodowała, że nie mogłam pozostać w grupie osób, które jej nie przeczytały. Byłam też przekonana, że po lekturze rozpoznam kto kryje się pod pseudonimem Jakub Jarno.      Wojna. Czy może być coś gorszego? Być może tak, ale kiedy jesteś dzieckiem i wojna zabiera Ci wszystkich i wszystko co kochasz, nie ma większej tragedii. A wojna to przecież ludzie. I właśnie ludzie mordują rodzinę chłopca i resztę mieszkańców wioski. Jemu życie ratuje Żerka, dziewczynka, która zjawia się w miejscu wypasu krów, jak anioł stróż. Przez moment mają tylko siebie. Trzeba uciekać, ukryć się, przeżyć... a przecież są tylko dziećmi. Los rozdzieli ich drogi, ale nie serca.      Nie znajduję słów. Chciałabym opowiedzieć o emocjach, jakie towarzyszyły mi podczas czytania i które wróciły teraz, kiedy to piszę, ale nie potrafię. Co mogę napisać o książce, która już na osiemnastej stronie rozd...

7/10      Letnia aura i żar lejący się z nieba, nie powodują u mnie ochoty na lżejszą literaturę. Wręcz przeciwnie! Dlatego właśnie przeczytałam reportaż Swietłany Aleksijewicz "Wojna nie ma w sobie nic z kobiety". Tym samym poznałam styl pisania laureatki Literackiej Nagrody Nobla z 2015 roku.      Czy wojna, poza tym, że samo słowo jest rodzaju żeńskiego, kojarzy się z kobietami? Moim pierwszym skojarzeniem jest żołnierz - mężczyzna z karabinem. Po lekturze książki trochę się pozmieniało, ponieważ "usłyszeć" w niej można głosy kobiet, które przeżyły wojnę nie w domu, ale często na pierwszej linii frontu. To opowieść ówczesnych dziewcząt z Rosji, Białorusi i Ukrainy, wierzących w zwycięstwo ZSRR nad Niemcami.      Z każdej strony tej książki wylewa się ból i ogromne cierpienie. Kobiety biorące udział w wojnie służyły na różnych stanowiskach. Nie ma jednak znaczenia czy była to pielęgniarka, czołgistka, strzelczyni wyborowa, party...